امروز بزرگداشت بزرگمردی است که تاریخ این سرزمین از اینکه چون اویی در ساختنش نقش داشته به خود میبالد.شعر گونه ای کودکانه که پیشکش به ان ابرمرد شده است هرچند خالی از عیب نیست ولی شنیده ام "آنچه از دل برآید لاجرم بر دل نشیند "

راستی آن روزها که آبگیری سیوند را به سوگ نشسته بودیم فارسی نویسی از یادمان رفته بود از آن روست که برخی واژه های این نوشتار عربی اند امید که بر من ببخشایید.

کجایی تو کورش کنون خیز وبین                     که اخلاف تو گشته آماج کین

نه چنگیز وتیمور نه اسکندر است                    پدر بر پدر با تو یک پیکر است

هم از آریای اصیل و نجیب                              که روزی بیامد بدینجا غریب

عجب این که ایرانی نیکخوست                        اگر چون تو باشد بسی صلح جوست

چرا تیشه بر ریشه ام میزند                            چرا غم بر اندیشه ام مینهد

مگر قبر تو قدسی و پاک نیست؟                     چو"ام سلیمان "ازو باک نیست؟

به میراث تو دل مرا شاد بود                            به صبح و به شامم زتو یاد بود

هزاران هزار ابن ابن فلان                                 به حفظش بکوشند همه مردمان

که:او مظهر نیکی و داد بود                               که: چشم امامت براو شاد بود

حقوق بشر از تو پیدا شده                               تمدن به نامت شکوفا شده

مگر این وطن خانه ی پارس نیست؟                   چرا آن عرب چون توی فارس نیست؟

مدد از تو جویم چو یاری نماند                            ز سرمای کینه بهاری نماند 

 

ناهید زندی  (بهار۸۶)