شعر ی را که دوست بزرگوارم امین محمودی نوشته بود و پاسخ کوتاهی را برایش نوشتم بی هیچ دلیل روشنی در اینجا باز مینویسم شاید کسی بخواند...

شوخی اما کسی نمی فهمید       

 زندگی شادمانه غـــــم شده بود

همه جا دســــت اهـــرمن پیدا        

 دست و بال فرشته کم شده بود

غم شکستی نداشت انــگاری       

  شیشه ی عمر دیو غـم شده بود

شاعـــــری! یار اژدها می شـد       

  کمر کاوه خرد و خم شــــــده بود

کمر کاوه خم نمـــــــــــی گردد       

  لطف شاعـــر! زیاده کم شده بود

دخترک نا نداشـــت جُم بخـورد        

  پای اندیشه اش قلـــم شده بود

تا که سر می گذاشت بر بالش       

  تا سحر فاصله چه کم شده بود

صبحدم ، تا به هــــوش می آمد         

 پر بالش تمام نـــــــم شــده بود

بر زنـــــان قرنها ستم می رفت       

  دخترک خون بهاش کم شده بود

آری آری قلــــــــــــــم گرفتم باز      

  دو سه بیتی دوباره کم شده بود

                             امین محمودی جشن اسفندگان زمستان ۱۳۸۵

 و اما دو -سه بیتی که او قلم گرفت و من نه!!!

از غم خونبها نمی نالید                                        

دل چو ویرانه های بم شده بود

کی کسی فکر پادزهری بود                                     

 جهل زن همچو سم شده بود

باغ اندیشه اش خزان می دید                                 

سیل اشکش هزار یم شده بود

ظلم ضحاک غم به جان می ریخت                            

 همسر خواهران جم شده بود

گرچه آن قافیه عوض گردید                                       

 آن میانه خداش گم شده بود!!!