به یاد من ای مام من گریه كن
به سوگ منِ بی كفن گریه كن
 
همی نالم از رنج مام وطن
به یادآور این رنج من گریه كن
به اشکی نشستم غبار از دلم
 
                   تو آهی بر آور ز جان گریه کن
مرا سوگ مام وطن می كشد
به سوگ وجودت چو من گریه كن
 
تو ای سرزمین بهار و امید
بسوز و بساز و بمان گریه كن
 

(ناهید زندی-مهرماه۱۳۸۶ خورشیدی)